ik wil niemeer naar huis komen!!!!!
Tis nie omdak jullie nie graag heb hoor, maar tis hier zo fantastisch!!!!
Het weer, de mensen, de natuur, de andere vrijwilligers, de manier van leven... I LOVE IT!!
Sinds ik terug ben van Mexico is hier in Pojom al weer teen en tander gebeurd hoor, maar teveel om aan jullie neus te hangen! Gewoon enkele snapshots...
Snapshot 1: De gasten hier houden van flair:
beeld u in: een schone zomeravond, buiten op het bankje een flairke aan het lezen. En aangezien een mens hier nooit alleen is moogtge rondom mij ook een 10-tal zwartkoppige puberjongens voorstellen! Get the picture? Da is dus allemaal heel erg leuk, er worden wel 100en vragen afgevuurd en uiteindelijk beginnen ze mee te kijken in mijnen flair! Mo ge zout die gasten under gezichtje moeten zien als ze door dat tijdschrift bladeren,.... goddelijk!! Dus heb ik hier alle tijdschriften die we liggen hebben samengeraapt en aan iedereen 1 gegeven! Hun mond viel open van alle 'schone' blanke mensen die daar instonden en plots was iedereen familie van hen, alle oudere vrouwen waren hun moeders, alle kleintjes hun zussen en alle jongere hun liefjes of vrouwen,haha...! vooral de paginas waar meiskes in ondergoed of me nen diepe decollete of kort rokskes stonden vonden ze vre interessant!! Ja, mannen blijven mannen zeker? ook aan den andere kant van de wereld!
snapshot 2: Het gsm-tijdperk is aangebroken:
In het begin klopte het plaatje: kleine houten huisjes, arme mensen, onhygiënische toestanden, de traditionele kledij,.... Maar sinds vorige week klopt het plaatje absoluut niet meer. Ze hebben hier namelijk een gsm-mast geplaatst en plots als een hele goeie gocheltructoverde iedereen hier een of ander nieuw model gsm uit zijn zakken! Vraag mij niet waar ze die dingen halen of nog beter waar ze die opladen => de mensen hebben hier namelijk geen elektriciteit! Dus het blijft een groot misterie voor mij!! Kvind het eigelijk wel een beetje jammer want het heeft een deel van zijn charme verloren, begrijp me niet verkeerd ik weet dat het een hele goeie zaak voor het dorp kan zijn!! Maar ik was het leven zonder gsm al aardig gewoon geworden, waardoor ik dus ook mijn gsm NIET zal beginnen hergebruiken,I like it without!!
snapshot 3: ineke is een flinke meid:
Zondag is iedereen naar de markt geweest in Ixquisis, waar ze ook met de andere vrijwilligers van 'vivir en amor' uit Yalanhuitz hadden afgesproken! Een picknickje @ the Rio, een duikje in het water, een spelletje spelen en een gezellige babbel,... klinkt goed niet?? Wel nu moet je goed luisteren, IK BEN NIET MEE GEWEEST (en helemaal vrijwillig eh)!! Ikben namelijk de hele dag in de kliniek gebleven om aan mijn eindwerk te werken, Flink eh?? (en ja ik ben aan het gissen achter complimentjes....)
Snapshot 4: me hartje brak:
Zondagmiddag een patient, een hele hele hele hele hele hele oude man!! Ik dacht dat ze ze zo oud hier niet hadden! Komt al puffen en blazen met zijn stokske de consultaruimte binnen! Grijze haren, diepe rimpels, rotte tanden,... maar oh zo schattig, zo een opatje die je het liefst vanal heel dicht tegen je gillet zou willen trekken en niet meer loslaten! We hoorden dat zijn vrouwtje vorige week overleden was en dat hij sindsdien ook niet goed is... ja inderdaad ' mijn hartje brak'! Op zo een momenten ben ik blij dat ik lerares ben en engels moet geven aan gezonde tieners in plaats van dagelijks geconfronteerd te worden met dit soort zaken. Tis absoluut niet aan mij besteed, ze noemen dat waarschijnlijk een overdosis aan empathie die in me schuilgaat!
Snapshot 5: welcome to the cockroaches:
Ja inderdaad, op een moment dat een mens denkt dat hij het wel allemaal gehad heeft, komt hier telkens iets nieuws vanuit de kast gekropen (letterlijk). Na de ratten en samen met de spinnen,muggen en kevers mogen we nu ook de kakkerlakken welkom heten in ons huisje! Kmoet toch toegeven, kben der nie zot van! Toen ik zag hoe groot en kiezig die beestenwaren besefte ik dat ik waarschijnlijk nog nooit 1 gezien had in mijn leven. Prijs jullie gelukkig als je bij de andere groep behoort want 's nachts zijn er toch al een paar mijn dromen binnengeslopen! Hoe zijn die beesten hier geraakt? wel we zaten zonder ontbijteten en de vrijwilligers die zondag naar Ixquisis gegaan zijn (terwijl ik hier aan mijn eindwerk zat te werken ;-)) hebben wat cornflakes meegebracht, wat heel lief zou geweest zijn...als die dozen niet vol hadden gezeten met die zwarte, onbeschaamde vlegels. Amai ik kan niet meer tellen hoeveel keer ik hier al mijn muggenet bedankt heb voor zijn bestaan, DANKUWEL muggenet!!!
snapshot 6: Samenvatting van de rest:
Het zal moeilijk zijn om in België weer gewoon Ineke te zijn, hier ben ik namelijk BEROEMD!! En ik heb nu eigelijk nooit echt de drang gehad om beroemd te zijn, maar hoelanger een mens daar mee begint te leven, hoe leuker het wordt!! Alle mensen hier kennen mijn naam, alle kinderen lopen achter me als ik naar de winkel ga, leerkrachten vragen mijn advies, en overal waar ik loop volgen de hoofden me onbeschaamd achterna,....
De meisjes zitten vaak in mijn haar te prutsen (en kheb nie liever!!), over me armen te wrijven, me te knuffelen,... mawaan liefde en genegenheid (of hoe dat je die zaken tegenwoordig ook noemt!) heb ik absoluutniet tekort! Dus een mens zou er voor minder een klein beetje tegenop zien om terug naar België te keren eh!
Mijn laatste 2 weken hier in Pojom zijn ingegaan, ik probeer er nog zoveel mogelijk van te genieten en dankbaar te zijn voor alles die ik nu nog meemaak! de 5de mei vertrek ik dan van hieruit om nog eventjes een paar wonderen in Guatemala te aanschouwen en dan op 14 mei mijn vliegtuig richting België te nemen...als 1 of andere stofwolk daar natuurlijk niet anders over beslist!
Dag schatten van me, ik zie jullie gauw terug!!
just me!
Mexicoo, mexiiiiiiicooo!!!
Mexicoooo, Mexiiiiiiiiiiiicoo, het land van mijn dromen!!!
Yup yup Mexico indeed. Zoals ik in mijn vorig verhaal al vertelde vertrok ik voor een weekje samen met Monika naar San Cristobal in Mexico!
We zijn 's nachts om 2u vanuit Pojom vertrokken, normaal gingen we met de chickenbus gaan maar er passeerde een pick-up aan de kliniek en we dachten we zullen die nemen want die gaat veel sneller en we hebben nog een hele reis voor de boeg. Maar mannekes hebben we ons dat beklaagd!! IJS IJS IJSKOUD achteraan in die bak!! En nogtans zaten we daar waarschijnlijk met 15mensen ingestouwd! Dus dat werd lekker knusjes (lees: iets TE knusjes) dicht bij elkaar voor een uur of 3! Daarna chickenbus genomen naar Heuheutenango (een echte hel, meer dan 5u zitten hutsen en klutsen, dus van een beetje slaap inhalen was er absoluut geen sprake). Eindelijk in Heuheu aangekomen zijn we dan verdergereisd naar La mesilla, van la mesilla naar ciudad Guatemouc, dan comitan om dan na 15u en 5bussen later aan te komen in San Cristobal!!
Aangezien we beiden moe en tengetjoold waren zijn we het eerste beste hotel binnengestapt (Wat de dag nadien een vergissing bleek te zijn als we de prijs zagen). Dus dan zijn we maar opzoek gegaan naar een goedkoper hotel en in die opdracht zijn we wonderwel geslaagd. Een bed and breakfast voor maar 5-6 euro de nacht! En helemaal op het einde van onze reis hebben we dan het backpakkershostel ontdekt, wat natuurlijk nog leuker was want daar verbleven jonge gasten vanuit heeeeeel de wereld (Israël, Australia, Californië, Canada, Ierland, Engeland,....) En met een beetje rum en een lekker kampvuurtje werd dit nog veel gezelliger!!
San cristobal is een fantastische stad!! Een heel toeristische stad wel (wat eventjes aanpassen was na het leven in Pojom) maar de overgrote meerderheid van de toeristen zijn jonge mensen! Het is indrukwekkend om op de marktjes rond te tjoolen, een overvloed van kleuren en geuren komen je tegemoet. Daar hebben we een paar Mexicanen (marktkramers...jaja een heel internationaal beroep) leren kennen waarmee we dan ook meteen afgesproken hebben om die avond iets samen te doen!
Daarna moesten we ons haasten om ons paard te halen (letterlijk) om naar San Juan Chamulla te rijden! Na al die jaren van paard gereden te hebben was het voor mij een feest om weer op de rug van zo een beest te kruipen! De tocht was fantastisch mooi, langs de akkers, door de bergen,... mijn liefde voor het paardrijden is ook zo weer opgeflakkerd!!
Eens toegekomen in San Juan Chamulla wachtte ons een teleurstelling, er werd ons een authentiek indiaans dorp beloofd, maar het trok in de verste verte niet op Pojom, het was er rijk, huizen van steen enzo... dusja wij zijn meer gewoon!!
Die avond zijn we dan samen met de mexicaan uitgeweest, eerst naar zijn huis, waar we 2 oostenrijkers en 2 californiërs (of hoe je die ook noemt) leerden kennen. Samen iets gedronken, samen iets gaan eten, het was een leuke avond!
In San Cristobal hebben we dan ook nog de canon van sumidero gaan bezoeken, in een bootje door en tussen de rotsen waar op de oevers krokodillen lagen te snurken en in de bomen aapjes aan het klauteren waren!
Die avond zijn we dan naar het theater geweest in San Cristobal, een voorstelling die Palenque Rojo noemde, het was FANTASTISCH!! De kostuums waren om op te eten en het verhaal over the top interessant (het ging over de geschiedenis van de Maya's enzo...)
We hebben ook veel gewinkeld, goed gegeten, uitgeweest met de Mexicanen, genoten van het ‘toeristje-spelen',ook beetje ziek geweest,en de voorlaatste dag hebben we palenque bezocht, grote Mayatempels , restanten van een oude Mayastad, overweldigend en heel rustgevend tegelijkertijd. Jammergenoeg hebben we daar maar een goed halfuur kunnen van genieten voor we met de bus terug moesten!!
Ondertussen ben ik al weer terug geland in Pojom!! Ik ben heel blij om terug te zijn. Het voelt echt als THUISKOMEN!! Ik geef weer les, sta weer met veel plezier voor de klas en probeer ondertussen ook zoveel mogelijk aan mijn eindwerk te werken. Wat hier absoluut niet gemakkelijk is!! Maar ja het moet gebeuren en we doen ons best...
En terwijl ik er nu aan aan het denken ben zou ik waarschijnlijk beter een beetje verder werken aan mijn eindwerk in plaats van jullie te ambeteren met mijn verhalen, ge hebt waarschijnlijk ook wel wat beters te doen??
Oja, nog 1 iets, ik zit bijna aan mijn limiet van foto's toevoegen, dus op de blog zullen er niet veel nieuwe foto's niet meer bijkomen. Maar ik plaats ze allemaal ook op mijn facebook, dus daar zijn ze wel terug te vinden!!
Veel liefs , muchos gracias y hasta luego!!
IENIEKAA
feesten enzo...
Jaja we leven nog...
Ik weet dat het een heel eind geleden is dat ik nog eens iets van me laten horen heb maar het is dan ook superdruk geweest de laatste weken.
Ik weet niet goed waar ik moet beginnen met vertellen, ik ga het proberen zo beknopt mogelijk te doen, of misschien in 2 verschillende verhalen, anders wordt het saai om te lezen eh!!
Te beginnen bij... de avond van mijn vorig verhaal, ik vertelde toen dat we 's avonds naar de noche cultural in het dorp gingen. Eerst zijn we heel lekker gaan eten bij een vrouw uit het dorp daar kregen we superveel en superlekkere dingen voorgeschoteld (guacemole, wortel, patatjes, rijst,tortillas, kip,...) een echt feestmaal! Daarna gingen we kijken naar de 'voorstellingen' van de mensen uit het dorp. Sommige dansten, anderen vertelden een klucht,...heel leuk allemaal tot er PLOTS... door de micro werd geropen dat de enfermeras(verpleegsters) en maestras(leerkrachten) van Vivir en Amor naar voor moesten komen, was dat eventjes verschieten!! Onder het oog van zo een 500-tal Pojomeros gingen wij dus flink naar de man met de micro, die ons doodleuk meedeelde dat we moesten dansen, zomaar, uit het niets!! Ja dan sta je daar eh, wat doet een mens dan? DANSEN NATUURLIJK!! Eerst dansten we wat met elkaar maar omdat we dat nogal stom vonden zijn we beginnen mensen uit het publiek halen om met ons mee te dansen, dat werd op enorm gelach onthaald (ze zijn dat hier blijkbaar niet gewoon.) Na 10min. marimbamuziek wouden we terug naar onze plaatsen gaan MAAR vergeet het maar, ze vonden het allemaal veel te tof om ons daar te zien staan en weer begon de marimba, dus begonnen wij maar weer te dansen! Dat was een heel erg speciale maar extreem leuke ervaring!!
De dagen erna werden we in heel het dorp door iedereen aangesproken:'Vamos a bailar?' (Zullen we dansen?) haha...dat beloofd voor het volgende feest!!
Ondertussen kwam ook het schoolfeest eraan, en als leerkracht van school werd er natuurlijk verwacht dat ik zou meehelpen aan de voorbereidingen daarvan. Door samen met de meisjes dansjes voor te bereiden, te kijken naar de toneeltjes, gedichtjes en liedjes die ze voorbereid hadden en deze dan natuurlijk hier en daar nog wat aan te passen. De leerlingen hebben ook heel de school versierd met de mooiste tekeningen, het zijn echte kunstenaars!!Het was fantastisch, je krijgt echt een heel ander contact met de leerlingen hierdoor, een heel leuk contact! We hebben teen en tander afgelachen, amai...! Ik voelde me als een vis in het water tussen mijn leerlingen, in de school en met de andere leerkrachten! Het schoolfeest zou 2 dagen duren, ik keek er heel erg naar uit!
De donderdagavond was het dan zover, een hele hoop mensen stroomden toe op het schoolplein en de avond ging van start. Na een goed uur van speeches en nog eens speeches (hier nogal de gewoonte blijkbaar) gingen de leerlingen eindelijk van start met hun acts, het verliep allemaal perfect, de sfeer zat erin en iedereen was zich aan het amuseren. De avond eindigde rond 23u en om 3u ‘snachts werd er met trommels,potten,pannen, (enfin alles die lawaai maakt) rondgegaan in het dorp om iedereen wakker te maken!! Na de optocht was er ontbijt in het school en rond 9u begonnen de voetbaltornooitjes op het voetbalplein.
Totaal onverwacht waren er ook 2 meisjesploegen die tegen elkaar gingen spelen, ze vroegen of ik zin had om mee te doen en voor dat ik het wist stond ik in voetbaloutfit op het plein! En dat in zo een warm weer, zweten zweten zweten, maar wel heel erg leuk!!
Toen de meisjes zich weer aan het omkleden waren (van voetbaloutfit in traditionele corté's) kwamen er plots een paar rond mij staan om me ook zo een corté aan te meten! Daar stond ik dan met mijn corté, en alsof dat nog niet genoeg was wouden ze ook nog eens dat ik die aanhield om naar school te wandelen (das helemaal de andere kant van het dorp) dus daar liep ik dan: blonde haren,voetbaltshirt en een corté daaronder! Ik moet zeggen kheb heel veel bekijks gehad, de mensen vonden het immens grappig en de mannen konden het niet laten me na te fluiten, zoiets hadden ze waarschijnlijk nog niet veel gezien!
In de namiddag werden dan baskettornooitjes gehouden tussen verschillende ploegen en zoals het een goeie organisatie beaamd was er natuurlijk ook een ploegje van Vivir en Amor bij.We zijn er serieus opgelegd geweest maar hadden een leuke tijd!! Na de tombola en de baskettornooitjes waren we allemaal toe aan een welverdiende rust,en ik zeker want ik vertrok de dag erna samen met Monika naar San Cristobal!!
Maar over onze vakantie avonturen vertel ik je in mijn volgend verhaal!!!
Aan iedereen die dit verhaal tot het einde gelezen heeft...PROFICIAT!! Aan iedereen die dit verhaal niet helemaal gelezen heeft... OOK PROFICIAT!!
don't stop me now...cause i'm having a GOOD time!!
Hallo aan al de Belgen (zowel in als buiten Belgisch grondgebied),
Kweet dat het eventjes geleden is sinds ik nog iets van mij laten weten heb maar DRUK DRUK DRUK (jullie kennen dat gevoel waarschijnlijk ook wel eh, wel hier is dat niet anders!!)
Eerst eventjes iets over het fantastisch weekend dat ik hier heb gehad! Want normaal is het verschil hier niet echt merkbaar tussen wekedag en weekend, iedereen werkt, op elk moment dat het nodig is! Maar dit weekend...
Het begon allemaal.... Vrijdagmiddag...
vrijdagmiddag zijn we naar de Rio(rivier) geweest om te lunchen, ge had ons moeten zien zitten met onze borden, onze bekers, ons bestek,...eigenlijk was het allesbehalve back to basic. Geen wonder dat we veel bekijks hadden (haha ziet die witte madammen daar zitten sukkelen met hun borden vol puree...) Maar het was heel erg leuk, warm weertje, mooie natuur (de beestjes niet meegerekend) en we hebben ons in onze bikinietjes ook eens in het water gewaagd 1 woord... ZALIG!! We konden ons een heel eind laten meevaren met de stroom, de weg terug was natuurlijk wel een ander paar mouwen ;-)
Toen we schonekes gewassen terug in Pojom aankwamen zijn we naar de kerk geweest (1 van de zovele kerken, ze hebben hier 6 verschillende stromingen van het katholieke geloof) en mannekes wat heb ik daar gezien!!!! ONVOORSTELBAAR!! Iedereen stond te 'dansen' (ge kon het een beetje vergelijken met het jumpen van bij ons) een bandje (3man achter een marimba) stonden heel erg opzwepende muziek te spelen en een man in de micro was constant 'jesus esta aqui' (Jezus is hier) te zingen. 1 man sprong rond met een bijbel in zijn hand en ging telkens naar een andere vrouw, waar hij dan met die bijbel OP haar HOOFD begon te slaan, die vrouwen kwamen dan in een soort van 'trance' en 'dansten/sprongen' dan naar het midden van de kerk! Na een goed uur had hij alle vrouwen getranceerd en stond iedereen in het midden tegen elkaar op te springen!! Iedereen met de ogen toe en BLIJVEN GAAN (wat een conditie,wat een conditie!!).
Na die vrijdag kwam een coole zaterdag! Smorgens is Monika hier toegekomen en hebben we de jeugdwerking besproken, in de namiddag hadden we dan jeugdwerking,we hebben estafettespelletjes gespeeld, heel goed gelukt, heel leuk! Dat kan deugd doen ze!!
Het werd dan ook nog een leuke avond waarin we allemaal een beetje spelletjes hebben gespeeld samen, Knöbelblocke mit de werfelbecher (jaja, de duitste studente is daar mee afgekomen) het is een beetje vergelijkbaar met Yachtzee,tof!!
De zondagmorgen zijn we dan heel vroeg vertrokken naar de markt in Iqsuisis (jaja kmoest weer die verdomde berg over) waar dan de rest van de vrijwilligers van yalanhuitz ook waren. Samen met hen zijn we dan met de auto naar Yalanhuitz gereden (met de haren in de wind, lekker dicht opeengeplakt en maar zingen (lees: schruwelen) ) Eens in Yalanhuitz aangekomen heb ik dan eindelijk de andere kliniek van Yalanhuitz gezien en ook het huisje waar de vrijwilligers daar verblijven! Heel gezellig eigenlijk maar geen elektriciteit,geen frigo,... WEL elk een aparte 'kamer' en HANGMATTEN!! In de namiddag zijn we dan allemaal samen vertrokken naar de Laguna (een soort meertje die zich tussen de bergen bevindt) Het was een hele mooie wandeling der naartoe, maar tegen het eind moesten we wel echt naar beneden klauteren, wat ik op zich vre leuk zou gevonden hebben als ik geen zo een suske-en-wiske-duiveltje op mijn schouder had gehad die mij wist te vertellen dat alles dat ik naar beneden klom sebiet ook wel weer naar boven moest...!!
1minuut nadat we aan de Laguna waren aangekomen, kwamen een paar mannen ons halen voor een emergencia, een vrouw die aan het bevallen was en bloedverlies had ofzo. Dus dan zijn 3 van de verpleegsters in 7haasten terug naar Yalanhuitz gelopen! Heel jammer dat ze er niet meer bij konden zijn want wij hebben ons daarna best wel nog geamuseerd aan de Laguna!! Ik zat al heel de zweterige weg ernaartoe te denken 'joepi ik ga sebiet zwemmen', maar toen Monika met het verhaal af kwam dat het wel eens mogelijk zou zijn dat er krokodillen in zaten had ik lik plots veel minder zin... MAAR... jah we hebben het toch gedaan eh!! Met de schrik in het hart hebben we met 2 (Sanne en ik) de Laguna helemaal overgezwommen, maar toen ik plots van onder mij in het water iets hoorde stonden we vlug terug op de begane grond!!
Daarna terug naar Yalanhuitz (jaja het duiveltje had gelijk) en van Yalanhuitz met de chickenbus(remember) terug naar Ixquisis en dan in Ixquisis HEEL LEUK terug die verdomde berg over! Ik denk dat ik onderweg een keer of 3 doodgegaan ben!
En wat is er nu beter om zo een fantastisch weekend af te sluiten dan... ZIEK worden natuurlijk!! Mannekes wat heb ik mij ellendig gevoeld, niets die nog werkte zoals het moest .
En daarbovenop heb ik hier ook al geleerd (ja een mens leert hier veel bij eh) hoe een lichaam vol vlooiebeten eruitzien, twas nie echt moeilijk , kmoest gewoon in de spiegel kijken! En ik kan jullie verzekeren een muggebeetje...DAS NIEKS! Maar een vlooiebeet... 10 keer erger!! En da stopt dus nie me jeuken als je die openkrabt eh, neeeeeeeen!! Het lag dus blijkbaar aan de lakens op mijn bed, van het moment dak da wist heb ik die ervan gesnakt en nieuwtjes opgelegd, laat ons nu hopen dat die vlooiefree zijn!
De lessen gaan goed, in de ene klas al wat beter dan in de andere maar het blijft wel moeilijk met 37 pubers voor je neus natuurlijk. Ik ben nog steeds een beetje zenuwachtig als ik moet vertrekken naar een les maar het zijn positieve zenuwen en af en toe betrap ik er mezelf er zelfs op dat ik ervan geniet dusja... Wat moet een mens meer hebben??
Ik hoop dat ook met jullie alles vlotjes verloopt, ik wens iedereen dan ook veel succes op hun werk, met hun eindwerk, op hun stage, met de kindjes, met het kuisen, met hun verjaardag, geboorte, trouw, met het uitgaan, met het maken van eten, met het autorijden, met je sokken aandoen,...
Tot de volgende!!
Ineke alias IENIEKAA!!
MIJN ADRES!!!!
Oops, ja ik hoor net dat ik mijn adres vergeten toe te voegen ben bij mijn vorig verhaaltje! (MEt dank aan Leen ;-)) Dus bij deze...
=> INEKE ANCKAERT ( dat mogen ook synoniemen zijn ;-))
Vivir en Amor
AP63
13001 Huehuetenango
Guatemala/CA
Gracias!!
viva pojom!
En hier ben ik weer!
Ik wil jullie eerst en vooral allemaal heel erg bedanken voor het volhouden van het lezen van mijn Guatemalaverhalen! Het doet me echt deugd om te weten dat er heel wat mensen zijn die aan me denken en een beetje met me mee reizen! Gracias!!
Hoe gaat het met jullie? Ik ben altijd heel benieuwd als er in België (of met jullie persoonlijk) nieuwe dingen gebeuren eh, dus ge moet jullie niet inhouden om mij die te laten weten. Dat ik nog met alles kan meepraten eh als ik terug ben!
In pojom:
Ik heb het mij al enorm beklaagd dat ik mij in het verleden niet meer geïnteresseerd heb in de sterren enzo, want hier zijn ze echt echt echt supermooi en superveel! 'S Avonds als ik buiten zit en ik kijk naar boven dan is het oooh zooo mooi! Het is hier ook megadonker 's nachts en als ik zeg megadonker dan bedoel ik ook megadonker, je ziet hier letterlijk NIETS meer! De huisjes hebben ook geen elektriciteit dus er komt nergens licht vandaan eh!
Voor het moment is het in Pojom niet echt mooi weer, het is wel redelijk warm (20 graden ofzo) maar er is geen zon! Wat heel erg ambetant is voor ons want wij krijgen onze elektriciteit hier van zonnepanelen dus als er een paar dagen geen zon te zien is hebben wij ook geen elektriciteit niemeer! Op zich is dat geen zo een probleem maar het is toch heel erg lastig als ik wil werken voor school, voor mijn stage of voor mijn thesis!
Maar alles is hier een beetje dubbel, als er wel zon is, dan hebben we elektriciteit maar het probleem is dan dat we geen water hebben. En als het regent dan hebben we wel water maar dan hebben we geen elektriciteit. Dus zo is er wel altijd wat eh...maar het is wel leuk om je te leren behelpen met hetgeen je op dat moment wel hebt!!
Voor mij is het hier heel erg druk, ik heb tijd tekort om alles te doen dat ik zou willen doen! Ik geef nu les in de middelbare school hier en er wordt dus ook van mij verwacht dat ik die lessen zelf voorbereid! AMAI daar kruipt veel tijd in zeg!! Ik had de mensen die een lerarenopleiding volgen wel al veel horen klagen over die lesvoorbereidingen maar ik had niet kunnen inschatten dat dat echt ZOOO veel werk is!! En van mij komt er dan nog eens bij dat ik alles moet vertalen in het Spaans en dat ik ieder zinnetje dat ik wil zeggen in de klas ook eerst moet voorbereiden in het Spaans wat natuurlijk nog extra werk vraagt! En dan kunnen we hier ook geen blaadjes afprinten of kopiëren om aan de leerlingen uit te delen dus ik moet heel wat dingen knutselen en in elkaar steken om dan te kunnen gebruiken in mijn lessen! Maar ik heb nu al wel wat lessen gegeven en ik moet zeggen dat dat behoorlijk goed gaat! Ik vind het zelfs leuk om te doen! (Maar het is niet zo erg om te zeggen dat ik mijn roeping gemist heb ofzo hoor... ik wil nog altijd veel liever een sociaal-cultureel werkstertje zijn!!)
Door die lessen te geven voel ik ook dat mijn Spaans er zienderogen op vooruitgaat ,het is nog allesbehalve goed, maar ik kan al goed mijn plan trekken en elke dag leer ik wel nieuwe dingen bij! En dat is ook leuk eh, je voelt je echt veranderen hier!!
De laatste 10 dagen hier stonden een hele hoop van die supergrote machines voor onze clinica en ik had mij al afgevraagd wanneer die mannen hier weer zouden beginnen werken! Wel ze hebben er niets beter op gevonden om uitgerekend vandaag (zaterdagmorgen) om 6u te beginnen!! DE ZATERDAGMORGEN EH!! Toen ze hun machines in gang staken dacht ik eventjes dat we weer met een aardbeving zaten, maar nee die machines maken gewoon zo veel lawaai!! Dus er zat niets anders op dan ook maar op te staan eh! Maar een week kent hier niet echt weken en weekends, dat verschil is hier allesbehalve duidelijk, elke dag is gewoon een nieuwe dag! Buiten de zondag dan want dan beginnen alle 8 kerken die we hier in het dorpJE hebben te zingen, door luidsprekers, met grote boxen enzo! En ze gaan de hele dag door, van 's morgens vroeg (en dat is dan heel vroeg) tot 's avonds laat (en geloof mij dat is dan ook heel laat) dus ook dat moet een mens niet denken van een beetje slaap in te halen!!
Ik heb hier ondertussen ook al 2 hondjes geadopteerd!! De ene had al een naam Peruchi en de andere heb ik Tessa gedoopt (ter nagedachtenis aan de hond die mij mijn eerste 10 levensjaren vergezeld heeft!!) De mensen zorgen hier echt niet voor hun dieren, die honden zijn allemaal gratemager en zijn elke dag opzoek naar iets om te eten! De mensen die schoppen ernaar of smijter er met stenen of met stokken achter ! Ik weet dat de gezondheid van mensen voorgaat maar ik vind toch dat er hier eens iets zou mogen gedaan worden aan hun attitude tegenover hun huisdieren! Als je het de naam huisdieren al kan geven. En hier geld dan ook heel sterk de wet van de sterkste!! En de 2 die ik hier geadopteerd heb zijn echt wel een beetje de underdogs (das een typisch belgisch kantje zeker van mij die naar boven komt). Ze worden nageblaft en verstoten door alle andere honden hier! Dus zuster Ineke heeft zich over hen ontfermd!!
Als laatste: schattekes, ik weet dat ik het aan niemand heb gevraagd, omdat ik echt dacht dat ik het absoluut niet nodig zou vinden... MAAR... ik zou het plotseling toch heel leuk vinden om eens een briefje of een postpakketje te ontvangen! Een paar dagen geleden zijn ze de post gaan ophalen in de hoofdstad en voor iedereen waren er postpakketjes vol met lekkers mee en waren er zo van die lieve brieven mee waarmee ze dan eventjes in een hoekje gingen zitten huilen!! Op dat moment dacht ik...oooh wat zou ik het leuk vinden om ook eens eventjes in een hoekje te mogen gaan huilen!!
Ik zie dat ik mij hier al weer volledig heb laten gaan en dat deze brief weer een klein beetje TE lang aan het worden is, dus bij deze STOP!!
Hasta la proximma!!
eerste weekend in Pojom
Como estas??
Hoe gaat het in België? is het weer al wat beter?
Jaman der blijven hier maar nieuwe dingen gebeuren dat ik het dus niet kan laten om die aan jullie te vertellen anders stapel ik mijn hoofd vol met ‘dit moet ik nog zeggen', ‘ dat mag ik niet vergeten' dusja...misschien mindert dat allemaal wel als ik hier al wat langer ben eh!
Zaterdag is er dus jeugdwerking geweest, door het slechte weer waren er jammergenoeg heel weinig kindjes, maar voor ‘ mijnen eerste keer ‘ ;-) was dat wel goed! Ik had er met het idee naartoe geweest dat het een beetje zou zijn zoals in de Chiro in belgië....maar VERGEET HET MAAR!! Der was niets te vergelijken! De kindjes hier spreken maar een heel klein beetje Spaans (ze spreken thuis Calgobal) waardoor het zeer moeilijk is om hun de spelletjes uit te leggen! Ik dacht echt dat het niet ging lukken om ze het uit te leggen, ze luisteren ook niet goed! Maar ik zag dat de andere vrijwiligsters hardnekkig doordeden en dat bracht raar maar waar echt resultaten op! Dat was wel een heel leuk gevoel, je ziet de evoluties.We hebben ze 1,2,3...piano geleerd, hier vertaald naar uno,dos, tres, Guitarra... en na 5 keer ging het vrij goed! Met de jongetjes hebben we gepuzzeld en ganzebord gespeeld en ik had verschoten dat jongens van 6-7 jaar ABSOLUUT niet kunnen puzzelen, ze verstaan niet dat die stukjes in elkaar pasten en als ze dat dan eindelijk doorhadden snapten ze ook niet dat het geheel een tekening moest vormen!! We hebben het gespeeld met 6 stukken en het heeft een halfuur geduurd tegen datze die doorhadden! ONVOORSTELBAAR! Maar dan des te leuker als je weet dat je ze wat logisch inzicht hebt gegeven en dat ze naar huis gaan met echt wel iets nieuws in hun hoofd, WE HEBBEN ZE IETS GELEERD!!! Wat een leuk gevoel!! Ook bij het ganzenbord was het raar want de kinderen kennen het concept van winnen niet, dus ze vonden het absoluut niet erg om te verliezen , ze konden daar wonderwel mee om! ( Iets dat onze Belgische kindjes misschien eens beter zouden leren!)
Zondagmorgen zijn we dan vertrokken naar Ixquisis , het marktje aan de andere kant van de berg! MAN MAN MAN ik heb gezweet, echt superlastig zeg, het is letterlijk een hele berg waarvan we naar de top moeten en dan terug naar beneden! Al das sporten in België voor ik doorkwam heeft niet veel geholpen, maar ja ik zit hier ook op een andere hoogte en mijn lichaam moet die hoogte nog een beetje gewoon worden eh!Maar eens we op de top waren en naar beneden keken zag ik een HEEL ander landschap! Ongelofelijk hoe een landschap kan veranderen achter een berg, mooie uitgestrekte weiden en schone groene grasvlakten, hier en daar ook een koetje en een paardje te zien. En aan de horizon bergen, blauwe lucht, bomen,... Spijtig dat ik niet meer kon genieten van het uitzicht want ik moest heel goed mijn voeten in het oog houden om niet te vallen! Eens aangekomen in Ixquisis zagen we de vrijwilligers van Yalanhuitz en heb ik ook eindelijk Monika ontmoet. ( waarmee ik een paar weekjes ga gaan rondtrekken in Guatemala) We zijn met zen allen gaan picknicken aan de rivier, lekker in het zonnetje en hebben daarna een partijtje gepokerd met zen allen! Amai het was ZOOOO leuk om terug bij Sanne, esther en katrien (waarmee ik samen gereisd ben) en bij Monika te zijn! West-vlamingen van mijn leeftijd!! Dus die namiddag heeft gevlogen en ik vond het echt spijtig toen ik terug mee moest naar Pojom, wat ook wou zeggen dat ik weer die berg over moest! Jaja tzweten heeft ook de 2 de keer toegeslagen!!
Toen we terug in Pojom kwamen hoorden we dat er een andere emergencia (spoedgeval) was geweest! Een meisje van 15 die een miskraam gehad had, en dat was nog niet het ergste, het kindje in haar buik was van haar papa!! En die papa heeft blijkbaar nog kinderen bij zijn andere dochters ook!! Hij kwam de hele tijd aan zijn dochter haar borsten en ambeteerde haar, terwijl dat kind juist een miskraam had gehad!! ONVOORSTELBAAR! Hij liep hier dronken rond in de kliniek en ambeteerde ook onze medische verantwoordelijken! Van zo een verhalen gaat mijn haar echt rechtstaan, en het doet me zeer dat je daar absoluut niets kan aan doen. Incest,mannekes toch, waar stopt het?! Ik kon die man amper aankijken zonder dat de afgunst van mijn gezicht druipte!!
Misschien tijd om dit verhaal een andere boeg over te gooien. Ik ben vandaag weer mee geweest naar de les, morgen de laatste keer onder begeleiding en dan is het volledig aan ik!! De kinderen kennen mij nu allemaal al en zijn vre curieus in mij! Hoe oud ik ben, als ik een vriendje heb, als ik getrouwd ben, haha hier stellen ze direct zo een vragen en niet ‘ wat zijn je hobby's ofzo?' Tjah ze naderen allemaal ook de trouwleeftijd natuurlijk (ze zijn rond de 15-16-17 jaar)
We hebben ook wat problemen met ratten hier in ons verblijf! Gisternacht kwam ik wakker van een rat die op het bed boven mij liep! Toch niet zo leuk als je net uit je slaap ontwaakt! Wat was ik blij dat ik een muggenet rond mij had dat dat beest niet aan mij kon! Ik weet dat er nu sommige onder jullie zullen zeggen: ‘jamaar Ineke ge hebt 2 ratjes gehad als huisdier als ge op kot zat, dan zijde gij daar toch niet bang van?' ewel eh.... JAWEL!! Het is een groot verschil bij mijn schattige, lieve en vooral TAMME ratjes dan die vieze, grote, kwaadaardige die hier rondlopen! We hebben dan ook rattevergif gezet (jaja, Ineke die daar mee instemt, raar eh?) en de dag erna zagen we dat er van gegeten geweest is dus nu zijn we in verwachting om plots in een of ander hoekje of in gerreke een dode rat te vinden! Laat ons hopen dat het niet ik zal zijn die hem vind! Want dode ratten vinnek nog erger dan levende!!
Ik zie dat dit verhaal misschien toch een beetje te zwaar geladen wordt dus om alles weer om te zwieren => anders stel ik het hier vré goed hoor!!! (schoon weer, veel vrije tijd, lekker eten, leuke mensen,....)
De Guatemalteekse Ienèké groet jullie!!
Het leven in Pojom
Allo allo allemaal,
Het leven hier in Pojom kent voor mij nog elke dag heel veel verrassingen en nieuwe dingen! Wat eigelijk wel echt leuk is.
Voor het moment zit iedereen wel een beetje in met de aardbevingen, want die stoppen niet, we hebben nu ondertussen al 11 aardschokken gehad, zowel overdag als 's nachts en dat doet wel wat raar natuurlijk!! Onze zwaarste was 5.6 op de schaal van Richter (en dan sta of lig je toch wel al serieus te beven) We hebben vandaag ook vernomen dat er in Chili een heel erge aardbeving gebeurd is ( 8.9 op de schaal van Richter, dat is gigantisch zwaar) en dat er een tsunami-alarm is afgekondigd. We zagen op internet dat we bij de mogelijke risicolanden vermeld worden wat de angst er natuurlijk niet minder op maakt! Het ambetantse is dat niemand iets kan voorspellen en dat ook niemand ons meer uitleg kan verschaffen over wat er wel of niet nog kan komen. We hebben hier ook geen plaatselijk nieuws, geen radio,...
Ik ben in tegenstelling tot de andere vrijwilligers hier heel erg rustig daarover, ik weet ook niet waarom. Het zou logisch zijn om nu toch een beetje bang te zijn maar ik voel het niet! Blijkbaar ben ik op dat vlak toch een beetje een raar meiske. Of misschien noemen ze dat gewoon naïef. Maar ik kan toch niet laten van denken dat de anderen elkaar een beetje ophitsen en nodeloos banger maken! Laat ons hopen eh!
Maar nu genoeg over de aardbevingen, iets meer over mezelf en over Pojom: Ik ben nu al enkele keren mee geweest naar de lessen in de klasjes en zie het plots meer en meer zitten om zelf ook voor de klas te staan (jaja juffrouw Ineke komt naar boven!!) Dinsdag en woensdag geef ik voor de eerste keer al een halve les en vanaf donderdag sta ik er helemaal alleen voor! Spannend !! Ook de voorbereidingen van de lessen, de mogelijke oefeningetjes enzo zullen uit mijn hersenen moeten komen, maar aangezien ik daar niet echt voor opgeleid ben zijn alle ideetjes welkom! Ik ga het hebben over familiale relaties en over het werkwoord to be, dus laat jullie maar allemaal eens gaan.
Vanmiddag werk ik ook voor de eerste keer mee aan het jeugdwerk, ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen!! Naar het schijnt is er een IMMENS groot verschil bij in België dus dat wordt een heuse uitdaging, maar wel een leuke, ik kijk er naar uit! Vandaag is het vooral observeren en meespelen maar het is wel de bedoeling dat ik het vanaf dan ook echt zelf ga doen! Leidster Ineke is in the house!!
Het eten hier is superlekker, ik kom echt niets te kort, in tegendeel! We eten elke dag heel uitgebreid! Brood (met confituur en honing), cornflakes,pasta, lasagna, rijst, patatjes en HEEEEEL veel groentjes en fruit!! Dus van het vermageringsidee zal waarschijnlijk niets in huis komen, integendeel!! We koken hier per 2 elk op zijn buurt, dus om de 3 dagen moet je zelf koken en de andere dagen kan je gewoon je beentjes onder tafel zwieren en genieten!!
We hebben hier ook alles op te drinken, gezuiverd water, ananassap, cola, limonade, koffie, thee,... Maar alcohol is hier in het dorp wel verboden (omdat ze anders te veel last hebben van dronkaards) dus wij kopen hier in het dorp wel niets van alcohol, het zou ook geen schone voorstelling van de organisatie zijn natuurlijk. Ik hoor wel dat ze soms wat pintjes of wat rode wijn meebrengen van de hoofdstad om dan met gelegenheden ook eens iets te drinken!
De mensen hier zijn ZOOO anders, de familiesamenstellingen ook, ik heb hier toch al van serieus wat dingen verschoten. Gisteren vroegen we aan een jongetje in de les : How old is your grandmother? En weetje wat die zei?? 40!! Ja 40!! En die jongen zelf is al 16 jaar, dus ik weet echt niet hoe ze dat hier doen! Wij hebben hier een helper in het kliniekje van een jaar of 23-24 en hij heeft al 5 kindjes!! En zijn vrouw is nog jonger dan hem! Er lopen hier zelfs oma's rond van 35 jaar! Stel je voor!! Dus de kinderen worden hier wel heel snel groot! Of dat moeten ze toch! Je ziet hier heel veel kindjes rondlopen van 4-5-6 jaar met hun babybroertje of zusje op hun rug, onvoorstelbaar! (Ik hoorde ook van 1 van de andere vrijwilligers dat ze zo natuurlijk bocheltjes kweken op hun rugjes, het kan niet gezond zijn om in je groei, dag in dag uit met 5-6kg op je rug rond te lopen). Op het eerste zicht zou je hier ook denken dat de verdeling van het werk heel traditioneel verspreid man-vrouw is! Maar eigelijk denk ik dat de vrouwen hier een beetje alles doen, die zorgen voor de kinderen (en meer dan 10 is hier ABSOLUUT geen uitzondering, er is hier zelf een gezin met 19 kinderen!!), maken het eten, werken op het land, onderhouden hun hutjes, maken kleren, doen de was,... En de mannen... ja de mannen heb ik hier eigenlijk nog niet zoveel zien doen, sommige zijn chauffeur of houden een winkeltje open andere werken af en toe ook wat op het land of zoeken hout. De leerkrachten hier zijn ook allemaal mannen omdat vooral de jongens hier de kans hebben om langer naar school te gaan. De meeste kinderen vallen af na het 4de leerjaar omdat ze dan op het land moeten werken of omdat ze thuis gewoonweg geen geld genoeg hebben om de schoolkosten verder te betalen. En als er dan al verder mogen doen dan zijn het meestal de jongens in het gezin! Ik denk dat enkele oudere mensen die deze blog hebben nu misschien wel een klein deja-vuutje krijgen eh? Maar het is een feit de wereld is hier echt blijven stilstaan! Maar het is zo mooi!!
Veel liefde uit Leven in liefde (Vivir en Amor)
Hasta la proxima !!
Ineke (dochter, zus, vriendin, nicht, (mede)kernlid, collega, klasgenoot, buurmeisje,dorpsgenote, schoolgenote...)