Emoties van HOERA naar OOOH NEE naar HELP!!

Buenas tardes a todo!

Mijn eerste dagen in Pojom zijn al heel intens geweest, er is superveel gebeurd de laatste dagen en mijn gevoelens worden van het ene uiterste naar het andere uiterste geslingerd!!

Gistermorgen begon de dag zoals hij eruit zag, heel zonnig! Daar heb ik dan ook gebruik van gemaakt om mijn kleren te gaan wassen in de Rio, dit is een riviertje op 10min. stappen van mijn verblijf, ge had mij moeten zien zitten, in het water mijn kleren aan het schrobben op een uitstekende rots (foto's volgen nog ;-)) Daarna heb ik eten gemaakt voor al de vrijwilligers omdat ze allemaal druk bezig waren, het is wel een beetje improviseren hier met de ingrediënten die je ter beschikking hebt, maar het is een heel lekker pastasalaatje geworden, da dag kon niet meer stuk dacht ik,... Tot... ze hier een baby'tje binnen brachten in de kliniek met uitdrogingsverschijnselen, het had een ernstig virus opgelopen en het moest dringend naar het hospitaal gebracht worden (dit is wel 5u rijden met de wagen) de papa van dit kindje wou niet dat zijn kind naar de kliniek werd gebracht, we hebben hem met handen en voeten proberen uit te leggen dat dit de enige mogelijkheid was om zijn kindje in leven te houden en als hij het echt niet wou dat het zeker ging sterven!! Hij wou niet luisteren en heeft zijn kindje terug mee genomen naar huis... enkele uren later hoorden we dat het kindje overleden was!! Das toch niet te geloven?? Ik kon daar echt niet bij!! Maar blijkbaar gebeurd dat hier nog en moeten we de wensen van de ouders respecteren.

Het was ook juist de verjaardag van Lore (een van de andere vrijwilligers) dus we hadden lekker eten gemaakt en een chocoladetaart maar het was toch heel moeilijk om happy birthday te zingen terwijl er buiten muziek aan het spelen was voor de begrafenis van het kindje!! heel erg tegenstrijdige gevoelens! Die mis is heel de nacht lang doorgeweest, heel de nacht - uitzonderlijk opgewekte en extreem luide muziek!

We hebben hier de laatste nachten ook last van aarbevingen, dat is hier in de laatste 10 jaar niet meer voorgekomen dus iedereen loopt hier toch een beetje angstig rond! Ik daarintegen absoluut niet, misschien ben ik daarin wel wat naief maar dat is dan goed meegenomen op zo een momenten! Door het aarbevingsgevaar zijn we vorige nacht ook allemaal beneden komen slapen, omdat we rap zouden buiten zijn als de boel hier instort! Maar met 4 grote mensen op 2 matrassen is allebehalve praktisch, ook onze muskietenetten konden we hier niet hangen met als gevolg dat ons Ineke -hoe kan je het raden- wakker geworden is vol met beten, zelf op plaatsen waarvan ik mij afvraag hoe ze daar in godsnaam geraakt zijn ;-) Dus de beestjes hebben mij hier al gevonden, maar het zonnetje ook waardoor ik hier en daar al mooi bruin begin te worden en ook hier en daar er behoorlijk kreeftig uitzie (en ja mama ik heb me altijd heel flink ingesmeerd met zonnemelk!)

Gisteren had ik normaalgezien mijn eerste les maar die is door het aarbevingsgevaar niet doorgegaan, ik was heel erg teleurgesteld want ik had er echt naar uitgekeken! Maar vandaag zijn de lessen wel doorgegaan en ben ik dus voor de eerste keer meegeweest naar de les, amai zo anders dan in Belgie, de meisjes zijn hier extreem verlegen en durven bijna niets zeggen in de les. De jongens daarintegen zijn wel dezelfde als in Belgiê, extreem luidruchtig en een tikkeltje ambetant ;-) Na de les ben ik er direct ingevlogen en de volgende lessen beginnen voorbereiden, maar ik ben naar het schijnt veel te ijverig geweest want het niveau engels ligt hier SUUUUUUUUPER laag en de lessen gaan ook SUUUUUUPER traag, je moet alles Duizend keer herhalen! Na 3 weken kunnen ze nog altijd niet zeggen: I am...,I am ... years old and I live in...! NA 3 WEKEN!! ze vergeten alles weer!!

Ik wordt heel goed opgevangen door de andere vrijwilligers hier, heel leuke mensen, heel behulpzaam, heel lief, hele leukegesprekken ook,...

Maar ik zie dat dit alweer een immense brief is geworden dus ik zal het hierbij laten, ik zou nog duizend dingen kunnen vertellen maar daarvoor kunnen we misschien best een skypen eh?

Veel liefde vanuit Vivir en Amor,

Ineke

p.s. meer foto's volgen nog!!

eindelijk aangekomen...

Ola!

Hallo allemaal,

Eindelijk heb ik wat tijd en wat internet gevonden om jullie eventjes iets te laten weten. Ik ben ondertussen al 5dagen geleden vertrokken vanuit Belgie, dus ik heb echt al heel wat meegemaakt. Maar het is wat moeilijk om 5 dagen samen te vatten dus ik zal jullie niet vertellen van de 12u durende ongelofelijk saaie, superlange vlucht van Madrid naar Mexico, ik zal jullie dan ook niets vertellen van de superlawaaierige jeugdherberg in Mexico waar we bijna geen oog hebben toegedaan, al was onze moeheid vlug over eens we smorgens op het dakterras met uitzicht over Mexico City ons ontbijtje aan het nuttigen waren!! Ook de lange weg van Mexico Tapo naar Comitan (15u30min) zal ik jullie niet mee vervelen, wel eventjes kort tussendoor na een uurtje of 10 waren we gestopt om iets te eten langs de weg, toen we plots een enorme knal hoorden, auto's zagen paseren, banden aan het rondvliegen waren en overal brandsplinters en scherven, er was op nog geen 5 meter van waar ik zat een serieus accident gebeurd!! Er ging 1 auto overkop, een bus was plots zijn neus kwijt en er was ook een pick-up bij betrokken die niet meer op een pick-up leek!! De mensen die in de pick-up zaten bewogen niet meer, heeeeeel angstig om te zien. Iedereen liep naar de auto's toe maar ik kon niet, de bewegingsloze lichamen deden mijn hart keren en ik moest echt bijna overgeven. Ik ben mij dan maar ter plaatse op de grond gaan zetten! De politie was heel snel ter plaatse maar die hielden hun eerst bezig met het verkeer te regelen, eens het verkeer geregeld was 30min later gingen ze eens kijken hoe het met de mensen in de wrakken ging!! heel onverstaanbaar, wij zijn na een uurtje daar opnieuw vertrokken en toen was er nog steeds geen ambulance aanwezig!!! We hoorden op de bus wel van iemand dat iedereen het ongeval uiteindelijk toch overleeft had...wat een opluchting!!

Ik zal jullie ook niet verder lastig vallen met onze reis van Comitan naar ciudad Guatemoc (1u30min) of van daar naar Mesilla, het is ook niet zo interessant om te weten dat we van Mesilla een echte CHICKENBUS hebben genomen naar Heuheutenango (2-3u), die chickenbussen doen u echt beseffen waar dat al uw organen zitten in je lichaam want eens ge daar van komt zit niets meer op zijn plaats!! Ook aan de velekruisjes te zien langs de kant van de weg zie je dat het erg realistisch is dat er ongevallen gebeuren, maar wij zijn tot nu toe overal heelhuids geraakt! laat ons hopen dat dat zo blijft!!De dag daarna hebben we ons opgesplits, Katrien, Esther en Sanne zijn vertrokken naar Nenton en ik en brecht hebben -weeral maar eens- een Chickenbus genomen naar San mateo Ixtatan, een SUPERSTADJE!! De rit naar San mateo was ook de interessantste tot nu toe, de bussen zitten stampevol, mensen komen op de bus om vanalles te verkopen, overal wordt geroepen, de uitzichten zijn ongelofelijk zowel de natuur als de mensen die je overal ziet, er staan huisjes eenzaam en verlaten in de bergen, vrouwen en kinderen zijn met de hand de was aan het doen in een riviertje,schapeherders lopen zonder moeite hun kudde achterna de steile hellingen op!! We zijn ook eventjes gestopt op een plaatselijk marktje, amai de mensen keken ons echt aan alsof we Aliens waren, ze hadden waarschijnlijk nog niet veel toeristen gezien, maar ze gaapten echt en zelf als je terugkeek of goeiedag zei bleven ze je aanstaren, best dat ik nogal graag in het midden van de belangstelling sta anders ging dat misschien wel een onwennig moment geweest zijn!! hihi!Een groot voordeel is wel dat het bij staren blijft, ze zijn absoluut niet opdringerig, absoluut niet ambetant en als je iets vraagt zijn ze ongelofelijk behulpzaam!

Vamorgen zijn we dan vanuit San Mateo (een machtig dorpje, wel heel arm, heel vuil, heel raar maar OOOh zo charmant, ineke zou haar daar wel thuis kunnen voelen!) Na 3u in een Pick-up jaja dat hoor je goed achteraan in een pick-up de bergen door, dat was heel erg (hoe zal ik het zeggen...) euhm... AVONTUURLIJK!! Er werd gelachen en gebabbeld in de pick-up, mensen werden afgezet in the middle of nowhere en de zon brandde heel hevig op onze blanke velletjes!! Na een hobbelig ritje kwamen we dan om 13u EINDELIJK aan in Pojom (mijn eindbestemming) hier werden we heel vriendelijk onthaald door de andere vrijwilligers en kregen we een heel lekker maaltje voorgeschoteld (alles is hier eigelijk lekker en we eten hier bijna hetzelfde als thuis (alhoewel ik in belgie wel niet vaak hamburgers met frieten eet, hier wel!!) maar wel zelden vlees te verkrijgen en als er al vlees is dan is het kip)

Ik werd hier ook al voorgesteld aan mijn klasjes waar ik les aan zal geven, lieve gastjes, echt de max! Ik ben er helemaal van overtuigd dat dit verblijf hier veel te kort zal zijn en dat het veel beter zal zijn dan dat ik me ooit had kunnen voorstellen!!

Ziezo nu heb ik jullie helemaal niets verteld en jullie ook met helemaal niets lastiggevallen eh? ben ik toch een lief meiske??

Adios y te quiero!!

Ineke

't kort in...

Hey daar allemaal,

Nog vlug eventjes een update verhaaltje van de voorbereidingen voor de reis naar Guatemala! Het grootste werk is gedaan, alle zaken die erbij komen kijken raken afgerond! EINDELIJK! Na de vaccinaties, vliegtuigtrubbles, reispaspoort, contacten leggen met stageplaats,... enz. begint het allemaal op zijn plooi te vallen.

Gisteren is een van mijn vriendinnen voor 6 maand vertrokken naar India, wel nu pas begint het ook allemaal ECHT te lijken voor mij, het gaat echt gebeuren en het is echt niet lang meer! De zenuwen beginnen zich ook met niet te voorspellen tussenpozen aan te dienen en zijn allesbehalve controleerbaar! Maar desondanks is het verlangen nog veel groter om de stap te zetten!!

Ik geef samen met een vriendin die naar Tanzania vertrekt ook nog een afscheidsfeestje om nog last-minute wat extra centjes in te zamelen voor de trip en het project. Dit afscheidsmoment staat gepland op 6 Februari en ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij er ook bij zal kunnen zijn!!

Het grootste deel van mijn stage zal ik doorbrengen in POJOM,een bergdorpje in Guatemala! Ik zou het natuurlijk ook fijn vinden om daar zo nu en dan een kaartje,briefje of postpakketje te ontvangen... Dit kan op : T.a.v. Anckaert InekeAP 63 13001 Huehuetenango Guatemala!! Gemakkelijker is natuurlijk om een mailtje te sturen,wat ik ook al zeer fijn zal vinden!

Het volgende bericht zal zich dan waarschijnlijk aandienen vanuit het verre, maar in tegenstelling tot hier, wel warme GUATEMALA!!

Muchos gracias y te quiero,

Ineke