Buenas tardes a todo!

Mijn eerste dagen in Pojom zijn al heel intens geweest, er is superveel gebeurd de laatste dagen en mijn gevoelens worden van het ene uiterste naar het andere uiterste geslingerd!!

Gistermorgen begon de dag zoals hij eruit zag, heel zonnig! Daar heb ik dan ook gebruik van gemaakt om mijn kleren te gaan wassen in de Rio, dit is een riviertje op 10min. stappen van mijn verblijf, ge had mij moeten zien zitten, in het water mijn kleren aan het schrobben op een uitstekende rots (foto's volgen nog ;-)) Daarna heb ik eten gemaakt voor al de vrijwilligers omdat ze allemaal druk bezig waren, het is wel een beetje improviseren hier met de ingrediënten die je ter beschikking hebt, maar het is een heel lekker pastasalaatje geworden, da dag kon niet meer stuk dacht ik,... Tot... ze hier een baby'tje binnen brachten in de kliniek met uitdrogingsverschijnselen, het had een ernstig virus opgelopen en het moest dringend naar het hospitaal gebracht worden (dit is wel 5u rijden met de wagen) de papa van dit kindje wou niet dat zijn kind naar de kliniek werd gebracht, we hebben hem met handen en voeten proberen uit te leggen dat dit de enige mogelijkheid was om zijn kindje in leven te houden en als hij het echt niet wou dat het zeker ging sterven!! Hij wou niet luisteren en heeft zijn kindje terug mee genomen naar huis... enkele uren later hoorden we dat het kindje overleden was!! Das toch niet te geloven?? Ik kon daar echt niet bij!! Maar blijkbaar gebeurd dat hier nog en moeten we de wensen van de ouders respecteren.

Het was ook juist de verjaardag van Lore (een van de andere vrijwilligers) dus we hadden lekker eten gemaakt en een chocoladetaart maar het was toch heel moeilijk om happy birthday te zingen terwijl er buiten muziek aan het spelen was voor de begrafenis van het kindje!! heel erg tegenstrijdige gevoelens! Die mis is heel de nacht lang doorgeweest, heel de nacht - uitzonderlijk opgewekte en extreem luide muziek!

We hebben hier de laatste nachten ook last van aarbevingen, dat is hier in de laatste 10 jaar niet meer voorgekomen dus iedereen loopt hier toch een beetje angstig rond! Ik daarintegen absoluut niet, misschien ben ik daarin wel wat naief maar dat is dan goed meegenomen op zo een momenten! Door het aarbevingsgevaar zijn we vorige nacht ook allemaal beneden komen slapen, omdat we rap zouden buiten zijn als de boel hier instort! Maar met 4 grote mensen op 2 matrassen is allebehalve praktisch, ook onze muskietenetten konden we hier niet hangen met als gevolg dat ons Ineke -hoe kan je het raden- wakker geworden is vol met beten, zelf op plaatsen waarvan ik mij afvraag hoe ze daar in godsnaam geraakt zijn ;-) Dus de beestjes hebben mij hier al gevonden, maar het zonnetje ook waardoor ik hier en daar al mooi bruin begin te worden en ook hier en daar er behoorlijk kreeftig uitzie (en ja mama ik heb me altijd heel flink ingesmeerd met zonnemelk!)

Gisteren had ik normaalgezien mijn eerste les maar die is door het aarbevingsgevaar niet doorgegaan, ik was heel erg teleurgesteld want ik had er echt naar uitgekeken! Maar vandaag zijn de lessen wel doorgegaan en ben ik dus voor de eerste keer meegeweest naar de les, amai zo anders dan in Belgie, de meisjes zijn hier extreem verlegen en durven bijna niets zeggen in de les. De jongens daarintegen zijn wel dezelfde als in Belgiê, extreem luidruchtig en een tikkeltje ambetant ;-) Na de les ben ik er direct ingevlogen en de volgende lessen beginnen voorbereiden, maar ik ben naar het schijnt veel te ijverig geweest want het niveau engels ligt hier SUUUUUUUUPER laag en de lessen gaan ook SUUUUUUPER traag, je moet alles Duizend keer herhalen! Na 3 weken kunnen ze nog altijd niet zeggen: I am...,I am ... years old and I live in...! NA 3 WEKEN!! ze vergeten alles weer!!

Ik wordt heel goed opgevangen door de andere vrijwilligers hier, heel leuke mensen, heel behulpzaam, heel lief, hele leukegesprekken ook,...

Maar ik zie dat dit alweer een immense brief is geworden dus ik zal het hierbij laten, ik zou nog duizend dingen kunnen vertellen maar daarvoor kunnen we misschien best een skypen eh?

Veel liefde vanuit Vivir en Amor,

Ineke

p.s. meer foto's volgen nog!!