Como estas??

Hoe gaat het in België? is het weer al wat beter?

Jaman der blijven hier maar nieuwe dingen gebeuren dat ik het dus niet kan laten om die aan jullie te vertellen anders stapel ik mijn hoofd vol met ‘dit moet ik nog zeggen', ‘ dat mag ik niet vergeten' dusja...misschien mindert dat allemaal wel als ik hier al wat langer ben eh!

Zaterdag is er dus jeugdwerking geweest, door het slechte weer waren er jammergenoeg heel weinig kindjes, maar voor ‘ mijnen eerste keer ‘ ;-) was dat wel goed! Ik had er met het idee naartoe geweest dat het een beetje zou zijn zoals in de Chiro in belgië....maar VERGEET HET MAAR!! Der was niets te vergelijken! De kindjes hier spreken maar een heel klein beetje Spaans (ze spreken thuis Calgobal) waardoor het zeer moeilijk is om hun de spelletjes uit te leggen! Ik dacht echt dat het niet ging lukken om ze het uit te leggen, ze luisteren ook niet goed! Maar ik zag dat de andere vrijwiligsters hardnekkig doordeden en dat bracht raar maar waar echt resultaten op! Dat was wel een heel leuk gevoel, je ziet de evoluties.We hebben ze 1,2,3...piano geleerd, hier vertaald naar uno,dos, tres, Guitarra... en na 5 keer ging het vrij goed! Met de jongetjes hebben we gepuzzeld en ganzebord gespeeld en ik had verschoten dat jongens van 6-7 jaar ABSOLUUT niet kunnen puzzelen, ze verstaan niet dat die stukjes in elkaar pasten en als ze dat dan eindelijk doorhadden snapten ze ook niet dat het geheel een tekening moest vormen!! We hebben het gespeeld met 6 stukken en het heeft een halfuur geduurd tegen datze die doorhadden! ONVOORSTELBAAR! Maar dan des te leuker als je weet dat je ze wat logisch inzicht hebt gegeven en dat ze naar huis gaan met echt wel iets nieuws in hun hoofd, WE HEBBEN ZE IETS GELEERD!!! Wat een leuk gevoel!! Ook bij het ganzenbord was het raar want de kinderen kennen het concept van winnen niet, dus ze vonden het absoluut niet erg om te verliezen , ze konden daar wonderwel mee om! ( Iets dat onze Belgische kindjes misschien eens beter zouden leren!)

Zondagmorgen zijn we dan vertrokken naar Ixquisis , het marktje aan de andere kant van de berg! MAN MAN MAN ik heb gezweet, echt superlastig zeg, het is letterlijk een hele berg waarvan we naar de top moeten en dan terug naar beneden! Al das sporten in België voor ik doorkwam heeft niet veel geholpen, maar ja ik zit hier ook op een andere hoogte en mijn lichaam moet die hoogte nog een beetje gewoon worden eh!Maar eens we op de top waren en naar beneden keken zag ik een HEEL ander landschap! Ongelofelijk hoe een landschap kan veranderen achter een berg, mooie uitgestrekte weiden en schone groene grasvlakten, hier en daar ook een koetje en een paardje te zien. En aan de horizon bergen, blauwe lucht, bomen,... Spijtig dat ik niet meer kon genieten van het uitzicht want ik moest heel goed mijn voeten in het oog houden om niet te vallen! Eens aangekomen in Ixquisis zagen we de vrijwilligers van Yalanhuitz en heb ik ook eindelijk Monika ontmoet. ( waarmee ik een paar weekjes ga gaan rondtrekken in Guatemala) We zijn met zen allen gaan picknicken aan de rivier, lekker in het zonnetje en hebben daarna een partijtje gepokerd met zen allen! Amai het was ZOOOO leuk om terug bij Sanne, esther en katrien (waarmee ik samen gereisd ben) en bij Monika te zijn! West-vlamingen van mijn leeftijd!! Dus die namiddag heeft gevlogen en ik vond het echt spijtig toen ik terug mee moest naar Pojom, wat ook wou zeggen dat ik weer die berg over moest! Jaja tzweten heeft ook de 2 de keer toegeslagen!!

Toen we terug in Pojom kwamen hoorden we dat er een andere emergencia (spoedgeval) was geweest! Een meisje van 15 die een miskraam gehad had, en dat was nog niet het ergste, het kindje in haar buik was van haar papa!! En die papa heeft blijkbaar nog kinderen bij zijn andere dochters ook!! Hij kwam de hele tijd aan zijn dochter haar borsten en ambeteerde haar, terwijl dat kind juist een miskraam had gehad!! ONVOORSTELBAAR! Hij liep hier dronken rond in de kliniek en ambeteerde ook onze medische verantwoordelijken! Van zo een verhalen gaat mijn haar echt rechtstaan, en het doet me zeer dat je daar absoluut niets kan aan doen. Incest,mannekes toch, waar stopt het?! Ik kon die man amper aankijken zonder dat de afgunst van mijn gezicht druipte!!

Misschien tijd om dit verhaal een andere boeg over te gooien. Ik ben vandaag weer mee geweest naar de les, morgen de laatste keer onder begeleiding en dan is het volledig aan ik!! De kinderen kennen mij nu allemaal al en zijn vre curieus in mij! Hoe oud ik ben, als ik een vriendje heb, als ik getrouwd ben, haha hier stellen ze direct zo een vragen en niet ‘ wat zijn je hobby's ofzo?' Tjah ze naderen allemaal ook de trouwleeftijd natuurlijk (ze zijn rond de 15-16-17 jaar)

We hebben ook wat problemen met ratten hier in ons verblijf! Gisternacht kwam ik wakker van een rat die op het bed boven mij liep! Toch niet zo leuk als je net uit je slaap ontwaakt! Wat was ik blij dat ik een muggenet rond mij had dat dat beest niet aan mij kon! Ik weet dat er nu sommige onder jullie zullen zeggen: ‘jamaar Ineke ge hebt 2 ratjes gehad als huisdier als ge op kot zat, dan zijde gij daar toch niet bang van?' ewel eh.... JAWEL!! Het is een groot verschil bij mijn schattige, lieve en vooral TAMME ratjes dan die vieze, grote, kwaadaardige die hier rondlopen! We hebben dan ook rattevergif gezet (jaja, Ineke die daar mee instemt, raar eh?) en de dag erna zagen we dat er van gegeten geweest is dus nu zijn we in verwachting om plots in een of ander hoekje of in gerreke een dode rat te vinden! Laat ons hopen dat het niet ik zal zijn die hem vind! Want dode ratten vinnek nog erger dan levende!!

Ik zie dat dit verhaal misschien toch een beetje te zwaar geladen wordt dus om alles weer om te zwieren => anders stel ik het hier vré goed hoor!!! (schoon weer, veel vrije tijd, lekker eten, leuke mensen,....)

De Guatemalteekse Ienèké groet jullie!!