les blanches

Hallo allemaal,

Tegen alle verwachting in zijn we deze namiddag pas aangekomen in Kribi, eigelijk hadden we hier al een dag of 4 geleden moeten zijn. Maar geen paniek 't is niet omdat er iets voorgevallen of gebeurd is maar heel eenvoudig omdat we in de hoofdstad een grote groep blanke zijn tegengekomen.

Mannen van Amerika, Schotland, Engeland, een meisje uit Nederland en een paar rasechte west-vlamingen. Overdag boekje lezen in de hangmat,' S avonds gezellig wijntje, biertje, iets gaan eten,... zoals je wel verstaat we raakten daar heel moeilijk weg. Het was een hele verademing om nog eens met blanken te kunnen praten, lachen,... . We konden het nog eens over alledaagse dingen hebben en de gesprekken waar veel gevarieerder dan met de Kameroenezen ( waarmee we meestal bezig waren over trouwen en geld en het droei dan nog meestal uit op dat zij het wilden en dat wij het hen moesten geven)

Dus vamiddag zijn we dan toch eigelijk aangekomen in Kribi (het stranddorpje) en morgen gaan we een beetje kuieren, watervallen bezoeken en zwemmen,...

Daarna reizen we naar Douala omdan zo terug ons vliegtuig op te springen en terug te keren naar Belgie.

Het is een erg vermoeiende maar al bij al leuke en vooral interessante reis geworden, ik zit al boordevol ideeen vooror volgende grote en minder grote uitstappen.

Tot Gauw,

Ineke

les blanches

Hallo allemaal,

Tegen alle verwachting in zijn we deze namiddag pas aangekomen in Kribi, eigelijk hadden we hier al een dag of 4 geleden moeten zijn. Maar geen paniek 't is niet omdat er iets voorgevallen of gebeurd is maar heel eenvoudig omdat we in de hoofdstad een grote groep blanke zijn tegengekomen.

Mannen van Amerika, Schotland, Engeland, een meisje uit Nederland en een paar rasechte west-vlamingen. Overdag boekje lezen in de hangmat,' S avonds gezellig wijntje, biertje, iets gaan eten,... zoals je wel verstaat we raakten daar heel moeilijk weg. Het was een hele verademing om nog eens met blanken te kunnen praten, lachen,... . We konden het nog eens over alledaagse dingen hebben en de gesprekken waar veel gevarieerder dan met de Kameroenezen ( waarmee we meestal bezig waren over trouwen en geld en het droei dan nog meestal uit op dat zij het wilden en dat wij het hen moesten geven)

Dus vamiddag zijn we dan toch eigelijk aangekomen in Kribi (het stranddorpje) en morgen gaan we een beetje kuieren, watervallen bezoeken en zwemmen,...

Daarna reizen we naar Douala omdan zo terug ons vliegtuig op te springen en terug te keren naar Belgie.

Het is een erg vermoeiende maar al bij al leuke en vooral interessante reis geworden, ik zit al boordevol ideeen vooror volgende grote en minder grote uitstappen.

Tot Gauw,

Ineke

murphy is gone

Hallo allemaal,

Na onze moeilijker dagen en het constante geenerveer aan onze zwarte medemens hebben wij, zoals het een goeie kameroenees beaamd onze ogen richting hemel geslagen en gevraagd aan da menske daarboven als het mogelijk zou zijn om tegen murphy te zeggen dat hij ons gerust moet laten, want dat wetje had ons blijkbaar erg graag. Blijkbaar is ook Murphy erg gelovig want sinsdien hebben we erg leuke, zotte, mooie dingen meegemaakt. Maar laat mij beginnen bij het begin...

Na mijn vorig berichtje hebben we de nachtbus genomen naar Bamenda, zo een nachtbus zou ik werkelijk niemand aanraden die een klein beetje op comfort is gesteld, een van onze zetel was kapot waardoor we meteen op een ijzeren staaf zaten en toen alles zetels vol zaten propten ze er nog ens een dozijn mensen bij. je zou het op zijn minst gezellig of knus kunnen noemen als het niet zo koud was geweest. Heel merkwaardig ook, wij zaten te draaien en te keren op die verschrikkelijke zetels en die mensen van hier gingen zitten smeten hun kin op hun borst en vielen in slaap, die hadden b lijkbaar nergens last van. Wij daarentegen, maar dat is denk ik te wijten aan het feit dat wij als kind in een schoon, warm, zacht bedje gelegd worden met een flannellen dekentje of een blazertje als het te warm wordt, we kunnen echt tegen niets meer, een handicap van het feit dat we in het westen zo verwent worden.

In Bamenda hebben we de tijd van ons leven gehad, we hebben daar 2 rijke kamereonezen leren kennen, die ons een hele avond getrakteerd hebben en ons de dag erna een hele dag op uitstap megenomen hebben in hun auto, ons de mooiste plekjes laten zien, waterval, meer,... en ons veilig terug naar ons hotel gebracht zonder daar ook maar iets voor te vragen. We vertrouwden het zaakje in het begin echt niet omdat we van de meeste kameroenezen wel anders gewoon waren maar waren nadien echt kwaad op onszelf dat we zo sterk aan hen hadden getwijfeld.

Daar hebben we ons ook nog eens eventjes als 2 echte meisjes gedragen en hebben onze nageltjes van handen en voeten laten vijlen en lakken en verzorgen. Ook onze haren werden gevlecht door plaatselijke zwarte deernes, die ons ook allemaal vragen om hen aan een witte man te helpen, leeftijd en uitzicht doet er niet toe als hij maar wit is en geld heeft. Mensen hier geloven echt niet in liefde, blijkbaar vul je daar je maag niet mee.

Daarna zijn we vertrokken naar foumban waar we heel wat atrisanale winkels hebben bezocht en heel wat souveniers hebben gekocht. Het motto was daar wel afdingen en afdingen en afdingen wat het shoppen natuurlijk niet zo plezierig maakt als dat er een gewoon prijsetiketje ophangt. Maar ik denk dat zowel Febe als ik voor alles een schoon prijzeke bedongen hebben.

Vannacht hebben we de hele nacht op de bus gezeten op in Yaounde te geraken,weer zo een bus , met alle ongemakken vandien, maar het viel beter mee dan de vorige, misschien zijn we wel al wat gesterkt. Vamorgen kwamen we dan om 4u30 bij ons hotel aan waar we nog niet binnen konden en waardoor we ons dan maar tot 6u30 op een tafel gelegt hebben en in slaap gevallen zijn, toen we uiteindelijk toch in ons bed belanden waren we ver over onze slaap heen en konden we moeilijk de slaap nog vatten.

Morgen vertrekken we naar Kribi, een oord met witte stranden en palmbomen waar we een kleine week zullen blijven en wat uitrusten, relaxen, ons verwennen en vooral niet zullen tjoolen om dan opnieuw het stad te trotseren en ons op een vliegtuig richting belgie te wurmen.

Ik weet niet als het zal lukken om hierna nog een berichtje te posten ik zal wel mijn best doen omdat ik weet dat jullie waarschijnlijk allemaal staan te springen om te horen hoe leuk en warm en rustig en mooi ons weekje strand hier wordt, hihi

Ik zie of hoor jullie allemaal binnenkort,

Kus

beten en zweet

Dag menskens,

Nog eventjes een update, we moeten 7u wachten voor we een bus kunnen nemen naar onze volgende bestemming dus is internet een mooie afleiding!

Morgen is het maar 10 dagen meer en ik zal blij zijn om terug in Belgie te zijn.

Het is heel erg zwaar hier en ik kan er niet zo erg van genieten om hier te zijn als in
Zuid-Amerika, daar kon ik nog blijven, hier is een maand meer dan genoeg. Kben ook blij dat ik nu zeker weet dat ik niet meer naar afrika zal terugkeren, je moet hen alles vragen en dan nog geven ze maar een half antwoord, ze zijn absoluut niet behulpzaam, alleen als ze geld ruiken, wat extreem zwaar is, we worden er 2 bittere, nukkige tantes van, moeten de hele dag kwaad voor ons kijken of we hebben er aan ons been.

Het nationaal park was wel cava maar het valt toch een beetje te vergelijken met de ardennen hoor, alleen zijn de bomen veel groter en staan er veel meer veel dichter op elkaar, ook de geluiden daar zijn wel de max, we hebben daar ook een schone waterval gezien (ik heb hem helemaal beklommen!!). Onze gids daarentegen was echt niets waard hij liep meters voor ons uit en deed zijn mond niet open, als we dan iets vroegen aan hem van rare dingen
dat we zagen of omdat we wat meer uitleg wouden dan zei hij enkel ja of nee, nen echte mutn!! (hij was kwaad en mottig dat hij de zondag moest werken,) in plaats van 12u in het park wou hij ook maar 5u met ons mee, terwijl we wel voor een hele dag betaald hadden!! Maarja achter dat geloop door het oerwoud waren we achter 5u ook wel bekaf dusja!!

We hebben al tal van trouwvoostellen gehad maar de extreemste was toch wel van een oude man die polygaam was en die ons perse alletwee wou, en als wij zijn voorstel vriendelijk afsloegen dan moesten we zeker met 1 van zijn zonen trouwen, want hij vond ons toch oooh zooo een schone meiskes. ( das hier wel nog positief, je zelfbeeld krijgt een boost van hier tot in Tokio, ze moeten nog maar ons bleke velletje of ons bleke haren zien ze zillen trouwen!!)

Ze zijn hier wel extreem conservatief nog en daar heb ik het ook een beetje moeilijk mee, hier bestaat er bv. niets anders dan trouwen.
Samenwonen verstaan ze niet omdat je vrouw dan geen bezit is van je, en dan kan je elkaar blijkbaar niet vertrouwen, febe zegt dan voor het gemak dat ze getrouwd is maar ik wil er niet in meegaan, ik probeer hen dan uit te leggen dat dat in Belgie ook anders kan en dat veel jonge mensen bij ons niet meer trouwen. Ook hebben we al serieuze discuties gehad over homos enzo, hier zijn ze daar heel hard tegenze kunnen het niet verstaan en kunnen er niet bij dat je je als man kan aangetrokken voelen tot een andere man, ze vinden het ziek of duivels ofzo. Wij proberen hen dan uit te leggen dat wij geloven dat dat van bij de geboorte in hen zit en dat ze zo zijn, dat ze dat zelf niet te kiezen hebben. Het is alsof je racisten in Belgie probeert te overtuigen van hun ongelijk, tevergeefs!!

Ik sta ook vol met beten en zweet me hier te pletter, ongelofelijk, ook alles is hier stoffig en zand vinden we overal als we 's avons onze kleren af doen, brrr!! je had eens moeten zien waar we de laatste nachte geslapen hebben, een echt muf, vuil kruipkot met kakkerlakken enal VERSCHRIKKELIJK!!

Een beetje vermageren zal ook wissfull thinking geweest zijn hoor, alles wat we hier op ons bord krijgen is doordrengt van de olie en extreem vettig. Dus tzal al super zijn als er geen kilos gaan bijgekomen zijn! ook is alles erg opstoppend (wattebrood, rijst, fufu,...) en ze eten hier ook extreem gepeperd ( en met gepeperd bedoel ik in de richting van CHILI CHILI,) een brandende mond hoor elke maaltijd!!

Ale sloebers ik hoor en zie jullie gauw!!

Kusjes,

Ineke

black people

helow helow,

Nog eventjes vlug de tijd om jullie een klein beetje onder te dompelen in de mentaliteit van ons aller bekende zwartjes . Hier in Kameroen , behulpzaamheid is 0, vriendelijkheid is ook 0, onbaatzuchtigheid is minder dan 0. Ze helpen ons alleen maar als ze geld ruiken en als we in hun ogen kijken zien we de weerspiegeling van 2 grote dollartekens. De vrouwen zijn over het algemeen wat beter maar die zijn dan zo hard en stuurs in hun spreken, heel kort van antwoord ook, pffft. Ze proberen ons hier dagelijk af te rippen, ze vragen voor alles meer dan het dubbel van de prijs en ik begin me zo stilletjes niets meer dan een grote zak geld te voelen.

verder zijn we ook al goed geoefend op het blik op oneindig houden en voor ons uit kijken als we door de straten wandelen en ook ons spelletje van selectief doof zijn helpt ons zeer goed. Dan hoeven we al de I love yous, i want yous en de kusgeluidjes niet te horen. Als we worden aangesproken willen ze eerst weten als ze ons vriendje mogen zijn voor ze zelf nog maar onze naam vragen.

Je hoort het al ik zal mijn hartje zeker niet verliezen aan de warme,behulpzame,lieve, hoor het sarcasme, kameroenezen.

De natuur daarentegen is erg overweldigend, heel erg mooi, groots, waardoor je je zelf emens klein gaat voelen, gisteren zijn we in een uitgeholde boomstam een enorm meer overgestoken om daar dan eventjes voet aan wal te zetten in een authentiek , weleenswaar arm maar vre schoon dorpje . Het had niet moeten zijn dat de man ons aan de overkant nog eens dubbel geld vroeg om terug te varen en wij daardoor opnieuw erg teleurgesteld waren, het was een prachtige ervaring geweest.

Vandaag reizen we verder naar het nationaal park, een echt oerwoud, waar we ons een paar dagen gaan terugtrekken in de natuur.

daadadaa,

Ineke

kameroen callin'

Hellow Belgium!! Here Kameroen callin' !!

Finally een klein beetje tijd gevonden om eens een tekentje van leven aan jullie te sturen!

Er is al heel wat gebeurd sinds we vertrokken zijn, te veel om hier allemaal uitgebreid uit de doeken te doen, daarvoor zullen jullie na terugkomst eens eentje met mij moeten gaan drinken!!

Laat me beginnen bij het begin: een extreemlange vliegreis, 3u wachten in Libie, waar we de priemende mannenblikken onmogelijk gewoon konden worden. Bij aankomst, uitgeput, omringt door horden zwarten met de vraag als ze ons mochten mee nemen met de taxi, vluchten was niet mogelijk dus zijn we dan maar met een veel te dure taxi meegereden, eventjes een angstmomentje als hij een verlaten steegje inreed en een man een grote poort liet openmaken en binnenreed om die dan na ons ook weer te sluiten... gelukkig was dit wel werkelijk de achteringang van ons hotel!! De dag erna dachten we van eventjes gewellig een toerke door Doualla te maken, misdacht!! In een halfuur stonden we met rillende benen en zweet tot op ons ondergoed weer in ons hotelletje, Doualla is verschrikkelijk, chaotisch, nagekeken, nageroepen,...

Wat verlangden we om daar weg te zijn, wat we de dg erna ook deden, we stapten in een busje die 10 min later ging vertrekken naar Limbe ( een uur later stonden we daar nog en hadden we al menigte mannen wijsgemaakt dat we getrouwd waren en kindjes hadden, in mijn geval 2 meisjes, 1tje van 4 en 1tje van 2) Toen het busje eindelijk vertrok had ik het geluk om vooraan in het midden tussen te 2 zetels te gaan zitten, half op Febe, de andere helft wat mider comfortabel op de dingen om je gordel in te steken, een uur aan een stuk met dat stuk in mijn linkerbil, comfortabel is anders.

In Limbe was het veel rustiger, 's avonds gingen we eentje gaan drinken en kwam er plots een serveuske vertellen dat we binnen verwacht werden! We probeerden ze af te schepen door te zeggen dat we elk moment zouden vertrekken maar ze bleven aanhouden, toen we binnenkwamen zaten enkele jongens naar ons te kijken en zeiden lekker onbeleefd, sit!! sit down!! common sit down!! Jaja ik was allesbehalve op mijn gemak en ook Febe stond bleker dan anders... Dan maar ons heel geliefd en leuk opstellen omdat ze toch maar niet zouden doen met ons! Het bleek uiteindelijk een superleuke avond te worden en wij willen bij deze ook alle boekskes en mensen die iedereen willen ongerust maken zeggen dat ze daar mee moeten stoppen, iedereen dat wij tot nu toe tegengekomen zijn hadden geen slechte bedoelingen.

Daarna zijn we naar Buea vertrokken om de berg te beklimmen, we kregen 2 leuke gidsen mee en begonnen met goeie moed aan de klim, ik moet toegeven, de moed zat rap terug in mijn tenen. De berg bleek wat te groot en vooral te hoog voor onze belgische klimvoetjes, we hebben de top jammergenoeg niet bereikt, maar mogen wel met trots aankondigen dat we op 2800 meter zijn geraakt, prachtig uitzicht, leuke natuur wel superlastig, vuil en hard, snachts sliepen we in hutjes op houten planken, eten moest gemaakt worden op een houtvuurtje en ja naar het toilet dan zocht je best een grote lava steen uit! Best dat we 2 goeie lieve gidsen meehadden die toch wel merkelijk snel begonnen over trouwen met een blanke, maar al bij al is het erg leuk geweest, de spierpijn achteraf is heel wat minder, ik loop manker dan een 90 jarige!! Met onze gidsen zijn we ook gister nog iets gaan drinken, vamiddag hebben ze voor ons gekookt en nu hopen qwe ze van ons afgeschut te hebben met het smoesje om op internet te gaan... Het is allemaal erg leuk maar we verlangen wel achter een beetj echte rust rust rust!!!

Als onze spieren meewillen vertrekken we morgen naar Kumba om de kratermeren en het nationaal park te bezoeken , van het moment dat het weer eens lukt breng ik jullie met veel plezier weer opde hoogte van onze avonturen!!

And the twelve points go to....BELGIUM!!!

Kus,

Ineke

Kameroen (vertrek!!)

Lieve Mensen,

Na mijn avontuur in Guatemala vertrek ik zondag naar een heel ander continent,

namelijk Afrika (of la afrique voor de franstaligen onder ons).

Samen met een vriendinnetje ga ik Kameroen ontdekken, de plannen zijn om een

rondreis te maken door Kameroen en zoveel mogelijk van de plaatselijke cultuur op te

snuiven en van de plaatselijke natuur te beleven!!

Ik weet niet als het mogelijk zal zijn om af en toe eens iets op mijn blog te schrijven,

maar ik zal het in elk geval wel proberen!!

Wens ons allesinds succes en we zullen ook zeker en vast aan jullie denken!!

(vooral als het warme zonnetje op ons bolletje zal schijnen en we weer helemaal opgeladen worden met energie! succes in België

Kuskus,

Ineke

a broken heart...

Hier ben ik dan nog ekeer zi, ik weet dat het lang geleden is maar de laatse dagen Pojom waren superdruk, het afscheid superpijnlijk en de reis superkort!!

er is zodanig veel gebeurd nog ondertussen dat ik niet goed niemeer weet wat eerste te vertellen, ik beloof van het zo kort mogelijk te houden, maar ge kemij eh eens dak begin...

Ok laatste dagen Pojom, de laatste periode in Pojom was nog fantastischer dan de rest alleen jammer dat het naderend afscheid dan een beetje als een donkere wolk boven je hoofd hangt en dat je er niet kan aan doen dat je bij alles denkt: ' dit is de laatste keer en dat is de laatste keer' En uiteindelijk was het echt zo ver, de laatste avond. Ik en Lore (vrijwilligster die ook vertrok) werden savons nog a la minute (typisch) uitgenodigd bij de directeur van school om daar ook afscheid te gaan nemen. We zeiden hem dat we wel meewouden maar dat de andere vrijwilligers vanalles lekkers aan het maken waren dat we niet lang konden blijven. Maar toen we daar toekwamen kregen we een heel bord eten voor ons neus ( heel lekker daar nie van) Maar op datzelfde moment waren de andere vrijwilligers een feestmaal voor ons aan het bereiden. Om niet onbeleefd te zijn hebben wij die avond dan maar 2 keer gegeten, mai me maag...Nooit meer!!

De dag ernahebben zede lessen afgeschaft omdat wij vertrokken (ja ze vinden altijd wel een reden om geen les te moeten geven hoor!) en hadden de leerlingen een hele afscheidsmiddag voorbereid, omdat ze ons zo dankbaar waren voor onze bijdrage aan de school en onze inzet gingen ze... en luister nu goed... SPECIAAL VOOR ONS... een beetje voetballen( tsssss...) Maar al bij al viel het dan uiteindelijk nog supermee want we hebben met de vrijwilligers een vrouweploegje gemaakt en meegespeeld, en dat wa fantastisch!! Na het voetballen namen de andere leerkrachten,directie en leerlingen de micro om ons toe te spreken en uitvoerig te bedanken,... en toen sloeg het noodlo toe eh, hoe ik mezelf ook voorgenomen had om niet te wenen, door hun mooie woorden kon ik de tranen echt niet meer tegenhouden, ik besefte plots: 'Wat zal ik deze mensen, dit dorp, alles hier zo MISSEN!! Daarna kreeg ik een diploma overhandigd ( ik heb een A gekregen !!) en kwam iedere leerling nog eens een voor een tot bij mij om me vaarwel te knuffelen en kussen, het deed zo een pijn, maar ik wist dat het er op een bepaald moment moest van komen en zoals een andere vrijwilligster zo mooi zei: ' Elk afscheid is het begin van een mooie herinnering' en das absoluut een feit, ik heb een fantastische tijd gehad, ben mijn hartje daar verloren, een andere wereld leren kennen, en dat pakt niemand me nog af!!

Daarna ben ik richting Yalanhuitz vertrokken om dan van daaruit snachts te vertrekken samen met monika om nog een weekje te reizen. Op reis hebben we ook al veel bezocht,gezien en meegemaakt maar dat zal ik houden voor een andere keer...

Lieve mensen, ik ben bijna terug thuis, dus ik zie jullie allemaal very very soon!!

Que te valla bien!!

Ineke