Hier ben ik dan nog ekeer zi, ik weet dat het lang geleden is maar de laatse dagen Pojom waren superdruk, het afscheid superpijnlijk en de reis superkort!!

er is zodanig veel gebeurd nog ondertussen dat ik niet goed niemeer weet wat eerste te vertellen, ik beloof van het zo kort mogelijk te houden, maar ge kemij eh eens dak begin...

Ok laatste dagen Pojom, de laatste periode in Pojom was nog fantastischer dan de rest alleen jammer dat het naderend afscheid dan een beetje als een donkere wolk boven je hoofd hangt en dat je er niet kan aan doen dat je bij alles denkt: ' dit is de laatste keer en dat is de laatste keer' En uiteindelijk was het echt zo ver, de laatste avond. Ik en Lore (vrijwilligster die ook vertrok) werden savons nog a la minute (typisch) uitgenodigd bij de directeur van school om daar ook afscheid te gaan nemen. We zeiden hem dat we wel meewouden maar dat de andere vrijwilligers vanalles lekkers aan het maken waren dat we niet lang konden blijven. Maar toen we daar toekwamen kregen we een heel bord eten voor ons neus ( heel lekker daar nie van) Maar op datzelfde moment waren de andere vrijwilligers een feestmaal voor ons aan het bereiden. Om niet onbeleefd te zijn hebben wij die avond dan maar 2 keer gegeten, mai me maag...Nooit meer!!

De dag ernahebben zede lessen afgeschaft omdat wij vertrokken (ja ze vinden altijd wel een reden om geen les te moeten geven hoor!) en hadden de leerlingen een hele afscheidsmiddag voorbereid, omdat ze ons zo dankbaar waren voor onze bijdrage aan de school en onze inzet gingen ze... en luister nu goed... SPECIAAL VOOR ONS... een beetje voetballen( tsssss...) Maar al bij al viel het dan uiteindelijk nog supermee want we hebben met de vrijwilligers een vrouweploegje gemaakt en meegespeeld, en dat wa fantastisch!! Na het voetballen namen de andere leerkrachten,directie en leerlingen de micro om ons toe te spreken en uitvoerig te bedanken,... en toen sloeg het noodlo toe eh, hoe ik mezelf ook voorgenomen had om niet te wenen, door hun mooie woorden kon ik de tranen echt niet meer tegenhouden, ik besefte plots: 'Wat zal ik deze mensen, dit dorp, alles hier zo MISSEN!! Daarna kreeg ik een diploma overhandigd ( ik heb een A gekregen !!) en kwam iedere leerling nog eens een voor een tot bij mij om me vaarwel te knuffelen en kussen, het deed zo een pijn, maar ik wist dat het er op een bepaald moment moest van komen en zoals een andere vrijwilligster zo mooi zei: ' Elk afscheid is het begin van een mooie herinnering' en das absoluut een feit, ik heb een fantastische tijd gehad, ben mijn hartje daar verloren, een andere wereld leren kennen, en dat pakt niemand me nog af!!

Daarna ben ik richting Yalanhuitz vertrokken om dan van daaruit snachts te vertrekken samen met monika om nog een weekje te reizen. Op reis hebben we ook al veel bezocht,gezien en meegemaakt maar dat zal ik houden voor een andere keer...

Lieve mensen, ik ben bijna terug thuis, dus ik zie jullie allemaal very very soon!!

Que te valla bien!!

Ineke